Transmisja na żywo ze szkolenia "Głos – moje narzędzie pracy."

14 października 2017, sobota

11:00-11:40

ZAPISZ SIĘ!


Jeśli rejestrowałeś się już na szkolenie zaloguj się poniżej.


ZALOGUJ SIĘ!


Głos – moje narzędzie pracy.

Każdy nauczyciel doskonale wie jak ważnym i wrażliwym narzędziem pracy jest głos. Niestety, nieświadoma praca aparatem głosowym prowadzi do zaburzeń i poczucia dyskomfortu związanego z emisją głosu…

Z okazji Dnia Nauczyciela zapraszamy na spotkanie szkoleniowe z największymi polskimi ekspertkami, które podzielą się z Państwem bezcennymi radami pozwalającymi na otoczenie własnego głosu należną mu profesjonalną troską.

Zapraszamy na spotkanie z

Profesor Grażyną Matyszkiewicz -niekwestionowany ekspertem w zakresie techniki i ekspresji mowy, który od lat współpracuje z czołowymi aktorami, dziennikarzami radiowymi oraz telewizyjnymi w Polsce

oraz

Ewą Telegą – polską aktorką teatralną, telewizyjną i filmową; a prywatnie organizatorką Salonów Poezji, zajęć dla dzieci z wadami wymowy oraz dla dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną.

Profesor Grażyna Matyszkiewicz

Grażyna Helena Matyszkiewicz jest członkiem Komisji Kultury Języka przy Radzie Języka Polskiego PAN, niekwestionowanym autorytetem i wykładowcą w zakresie techniki i ekspresji mowy; od roku 2002 pracuje na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Akademii Teatralnej w Warszawie. Wielokrotnie przeprowadzała: konsultacje i warsztaty dla dziennikarzy telewizyjnych (program II TVP, WOT, TVPULS), konsultacje spektakli telewizyjnych i produkcji filmowych oraz wykładała na studiach doktoranckich UW na Wydziale Prawa i w cyklu Studium Wymowy Prawniczej UKSW.

Od 1979 pracowała w PWSFTiT w Łodzi i Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie jako wykładowca techniki i ekspresji mowy.

Od 1980 roku współpracuje z teatrami w Warszawie i na terenie całej Polski (Toruń, Wrocław, Radom, Elbląg, Kalisz, Zielona Góra, Gdańsk, Łódź). Pracowała m.in Jerzym Grzegorzewskim, Maciejem Prusem, Mariuszem Trelińskim, Kazimierzem Dejmkiem, Zbigniewem Brzozą, Oskarem Korsunovasem, Piotrem Cieplakiem, Piotrem Cieślakiem, Izabelą Cywińską, Krystyną Meissner, Januszem Wiśniewskim, Grzegorzem Jarzyną, Agnieszką Glińską, Andrzejem Sewerynem i Michałem Zadarą.

W latach 1990-1991 i 1993-1996 pełniła funkcję prodziekana Wydziału Aktorskiego PWST w Warszawie.

W latach 1992-1993; 1996-1999 i 1999-2002 -Prorektor Akademii Teatralnej w Warszawie.

W latach 1995-2005 kierowała pracami Podyplomowego Studium Wymowy w Akademii Teatralnej w Warszawie.

W latach 2000-2012 była Prezesem Towarzystwa Miłośników Słowa.
Od 20 lat stale współpracuje z jedną z najpopularniejszych rozgłośni radiowych w Polsce.

W latach 1973-1979 była zatrudniona jako instruktor teatralny w Towarzystwie Kultury Teatralnej w Warszawie.

Od 1980 roku zatrudniona jako asystent, wykładowca i starszy wykładowca na Wydziale Aktorskim PWST w Warszawie.

Ewa Telega - polska aktorka teatralna, telewizyjna i filmowa

Absolwentka Szkoły Baletowej w Bytomiu (1981) oraz Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi (1985).

Do jej filmowego dorobku należą role w Łóżku Wierszynina (1997) oraz – nagrodzona na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni – w Córach szczęścia (1999).

Od 1986 jest aktorką warszawskiego Teatru Dramatycznego. Na stołecznej scenie oraz w Teatrze Telewizji wystąpiła w licznych spektaklach, będących adaptacjami dzieł m.in. Antona Czechowa, Nikołaja Gogola, Iwana Turgieniewa, czy Fiodora Dostojewskiego, dzięki czemu jest dziś przez wielu uważana za jedną ze specjalistek od ról w repertuarze opartym na XIX-wiecznej literaturze rosyjskiej.

W filmie zadebiutowała w 1983 w Kasztelance Marka Nowickiego. W latach 80. i w pierwszej połowie lat 90. grała m.in. w Lawie (1989) Tadeusza Konwickiego, Korczaku (1990) Andrzeja Wajdy, Wszystkim, co najważniejsze (1992) Roberta Glińskiego oraz Kolejności uczuć (1993) Radosława Piwowarskiego.

Pewnym przełomem w jej filmowej karierze było spotkanie na planie z Andrzejem Domalikiem i Martą Meszaros, w których obrazach stworzyła swoje najbardziej znane i najwyżej ocenione kreacje. Domalik, z którym współpracowała już w teatrze i Teatrze Telewizji, obsadził ją w Nocnych ptakach (1992), ale to kolejna rola – w Łóżku Wierszynina (1997) – przyniosła jej wysokie oceny krytyków oraz nagrodę specjalną na Festiwalu Filmowym w Tarnowie. W roli Maszy wykorzystała swoje doświadczenia z licznych w jej karierze, cenionych ról w sztukach Antona Czechowa na scenie teatralnej i Teatru Telewizji.

U Meszaros debiutowała niewielką rolą w międzynarodowej produkcji Siódmy pokój (1995). Za następną w Córach szczęścia (1999) otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki drugoplanowej na 24. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Później zagrała jeszcze u tej reżyser w Małej Vilmie (2000) i Niepochowanym (2002), opowieści o ostatnich latach życia Imre Nagya (w tej roli Jan Nowicki).